Vashës së largët

Fati ynë është shumë i fort
Se na jep helme dhe mort,

Posi hënës, posi djellit,
Që kërkohen kot prej qjellit,

Se i shkreti fat i zbon
Edhe kurrë s’i bashkon.

Edhe i ligu mirë e di
Që është drita dashuri.

E kur fatin tim kujtoj
Derdh un’ lot e psherëtoj

Plag’ e rëndë s’hiqet dot
Që më bëre ti qëmot:

Qenë ilaçe e qenë bare
Që s’më vlejtën mua fare.

Nuk pushon ky helm i fort,
Që na jep përdita mort.