Kandili

Nje kandil kishté shum vaj é bânté mjaft drite; per ketê zuni te mburréj é te lavduronéj duké thâne: Pa shihni si shkelqénj! Kandil jam une, a po hyll i qiéllit qe ndrite si diéll? Sa me vjén kéq qe ndodhém mbi kete truvéze é s’jam ne qiéll qe t’i bânj drite gjithe botes!.. Po, ték po thoshté keto fjale, fryni nje çike ére dhé é shoi te mjérin ate çast.

Ahéré i Zoti i shtepies, qe mé hidhenim te math i kîshtè ndegjuar te mburrmét é kandilit, i uqas per t’a ndézun prape é i tha: Tashti te ndéza édhê nje hére, po véshtro é mbyll gojen é pushò te mburrésh mâ. Drita é hyjvét nuke shuhét kurre, po kejo é jotja, kaqe é dobte âsht, sa nje fryme ére é shojti m’ate çast; é keto fjale t’i késh gjithenje ne ment é te pushonsh!

Perralla na trégon sé nuke âsht mire te mburrémi é te lavdohémi.