Luigj GurakuqiDuké écun i u-aferuam nje rrapi te math prane te cilit shkonté nje perrua i vogel me uje si argjendi. Nje nga djémet pyéti mesonjesin plak: «Psé Pérendia ka bâmun édhé drunje qe s’japin peme? Sikur te kishté koqé ky rrap do te hanim tani na te gjithe qejémi nen hijén é 'tij. E prape: po ky perrua psé âsht ne kete shkrétine?»
Plaku zuni é tha: Pérendia, o biri i im, qe bâni perruan dhé rrapin, dhé névé é gjithe sa gjendén, é dinté mâ mire nga na punen é 'tij. Pa véshtrô sa zoq kane ngréhun foléet ndeper déga te rrapit é rrijen é kendojen, é nen flétet é 'tija ruhén nga shiu e nga diélli. Sa barinj, sa udhetare dhé bujqer pushojen nen hijén é ketij kur i zen vapa, shlodhén é shuajen étjen n’uje te perronit, é i falén Zotit i cili u dha ketù ne shkrétine rrapin é ujin. Édhè sa bagetie é zoq te qiéllit vijen é pijen uje ne kete perrua! Shtepiet ku rrojem, plaçkat qe kémi mbrenda é shume te tjéra bâhén nga drunjet qe s’lidhin koqé. Po véç kesaj, sa do te dridhéshim se ftohti ne dimen sikur te mos qéen drût é thengjilli per te ndézun zjarr!
Pastaj mesonjesi é pyéti djalin dhé i tha: A é moré tani vésh qe dhé drunjet qe s’bâjen koqé jane te névojeshme?—É kupetova mire, u-pergjéq djali; ç’do gjâ qe ka bâmune Péréndia ka vléren é 'saj é na duhét shum.