Hil MosiNji t’puthun qi nji fmië ms lshon,
Qi tuj të puthun âsht kah lot,
E tuj të puth asgjâ s’mendon,
Aj t’puthun mu kurrgjâ nuk m’thot.
Kur mu më puth nji mik i mir,
Aj t’puthun thirret nji shëndet,
Se s’âsht i dhânun me dishir,
Veç vetëm dhânun si adet.
Nji t’puthun, kur êm âm m’a lshon,
Asht krejt si t’ishte nji bekim,
Kur djalin don edhe lëvdon—
Aj t’puthun âsht si nji nderim.
Kur motra m’puth me plot dashtnië,
S’âsht t’puthun qi me t’përmallu!—
Dhe n’kjoft se m’duket plot zjarmië,
Asht se kujtoj atê qi du.
E kur e dashtuna qi du
Me lshon nji t’puthun t’kândshëm t’qet,
Aj t’puthun vetën âsht per mu
Mî ç’do të puthun mâ i vërtet!